Wakker worden op een stralende lentedag waarin de zon uitbundig schijnt. Wat is er mooier om dan de fiets te pakken en erop uit te gaan.

Zo vertrek ik vanaf mijn huis voor een mooie fietstocht in de omgeving. Een tocht die ik alleen maak en waar ik volop van geniet. Heerlijk om er zo op uit te trekken en de vrijheid te ervaren. Alles in de natuur begint groen te worden en de bloemen komen tevoorschijn. Ook de vogels doen mee om er een mooie dag van te maken en fluiten het hoogste lied.

Juist als je alleen op pad bent, neem je al die indrukken beter in je op. Onderweg ben ik met God in gesprek en luister naar wat Hij wil zeggen. Zo fiets ik genietend door het mooie Friese land.

Rond het middaguur strijk ik neer op een terrasje aan het water. Ik bestel wat te drinken en een broodje. Maar het duurt echt tijden voor ik iets krijg. Eerst moet ik al lang op mijn thee wachten, maar daarna nog veel langer op het broodje. Ik heb geen idee hoe laat het is en kan dit ook niet op mijn horloge zien. 

Dan begint God opnieuw tot mij te spreken. Hij laat me zien dat ik me niet zo druk moet maken om de tijd en dat ik gewoon mag genieten van dit mooie plekje en de rust. Deze woorden raken me en het ongeduld valt van me af. Wat maakt het ook uit, ik heb toch alle tijd en ben er een dagje op uit. Ik kom ook mezelf tegen op dit terras. Geduld hebben vind ik moeilijk en tijd nemen om ergens van te genieten is ook wel een uitdaging. Het liefste blijf ik in beweging en wil ik doorgaan en verder trekken. Mooi dat God me anders laat kijken naar dit moment en naar mijzelf. 

Even later komt het broodje dan toch. Wat geniet ik daarvan, het is echt super lekker maar ik geniet ook doordat de onrust van mij is afgevallen. Als ik op een gegeven moment de naam van het eethuis zie, moet ik wel even lachen, het heet: ‘Tijdloos’. Wat bijzonder dat ik juist op dit terras deze ervaring heb en dat de naam dit helemaal bevestigt, dit vergeet ik niet meer. Tijdloos, zo mag ik meer gaan leven.